Η αλήθεια (δύο μήνες μετά)

(αν δεν έχει καταστραφεί το σύμπαν)

Θα φύγω. Με μια βαλίτζα στο χέρι, θα φύγω. Με μπόλικο σκοτάδι στο μυαλό μου και περισσευούμενο πόνο στην ψυχή μου, θα φύγω. Δεν ξέρω για πόσο. Ξέρω για πού. Δεν ξέρω τι θέλω. Ξέρω τι νιώθω. Θα φύγω. Για αυτό ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει πριν.

Και είναι λίγος ο χρόνος που απομένει.

Αν είναι να βρεθώ πάνω σε μια σκηνή, θα βρεθώ. Αν είναι να μην βρεθώ, δεν θα βρεθώ. Αν είναι να σας συναντήσω εκεί, θα σας συναντήσω εκεί. Αν είναι να μην σας συναντήσω εκεί, δεν θα σας συναντήσω εκεί.

Η πορεία θα δείξει... Για όλα... Και για τα μεγάλα και για τα μικρά...

Αν συναντηθούμε εκεί... θα σημαίνει πως, στραβά, κουτσά, δειλά, άτσαλα, κατάφερα να
ολοκληρώσω το ανολοκλήρωτο...

Αν δεν συναντηθούμε εκεί... θα συναντηθούμε αλλού... Στους δρόμους και στις πλατείες... και αυτή είναι η σημαντικότερη σκηνή... και αυτό είναι το σημαντικότερο έργο... η ζωή μας...

Ο τρόπος της ζωής μας...

Θα είμαι εκεί.

Είθε να συναντηθούμε εκεί...

Σε έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής...