Η αλήθεια (μια μέρα μετά)

-Να βρω χώρο.

-Να κλείσω ημερομηνίες.

-Να επιλέξω τα τελικά μουσικά κομμάτια.

-Να βγάλω φωτογραφίες.

-Να σκεφτώ εξωτερική εμφάνιση. Ρούχα, μαλλιά.

-Να καταγράψω αντικείμενα-σκηνικά.

-Να οργανώσω πρόγραμμα προβών.

-Να φτιάξω ένα cd με όλες τις μουσικές.

-Να μην απογοητεύομαι.

-Να μην μου κάνω κριτική.

-Να βρω οπερατέρ, μοντέρ.

-Να φτιάξω ένα βιντεάκι, ένα μόνο, με το αγαπημένο μου κομμάτι.

-Να αρχίσω το Blog. ü

-Να έχω υπομονή.

-Να πιστέψω σε εμένα.

-Απλά να κάνω όλα τα παραπάνω και...

-Να δημιουργήσω την παράστασή μου.

Η αλήθεια (μια μέρα πριν)

-Να βρω χώρο.

-Να κλείσω ημερομηνίες.

-Να επιλέξω τα τελικά μουσικά κομμάτια.

-Να βγάλω φωτογραφίες.

-Να σκεφτώ εξωτερική εμφάνιση. Ρούχα, μαλλιά.

-Να καταγράψω αντικείμενα-σκηνικά.

-Να οργανώσω πρόγραμμα προβών.

-Να φτιάξω ένα cd με όλες τις μουσικές.

-Να μην απογοητεύομαι.

-Να μην μου κάνω κριτική.

-Να βρω οπερατέρ, μοντέρ.

-Να φτιάξω ένα βιντεάκι, ένα μόνο, με το αγαπημένο μου κομμάτι.

-Να αρχίσω το Blog.

-Να έχω υπομονή.

-Να πιστέψω σε εμένα.

-Απλά να κάνω όλα τα παραπάνω και...

-Να δημιουργήσω την παράστασή μου.

Η αλήθεια (δύο μήνες μετά)

(αν δεν έχει καταστραφεί το σύμπαν)

Θα φύγω. Με μια βαλίτζα στο χέρι, θα φύγω. Με μπόλικο σκοτάδι στο μυαλό μου και περισσευούμενο πόνο στην ψυχή μου, θα φύγω. Δεν ξέρω για πόσο. Ξέρω για πού. Δεν ξέρω τι θέλω. Ξέρω τι νιώθω. Θα φύγω. Για αυτό ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει πριν.

Και είναι λίγος ο χρόνος που απομένει.

Αν είναι να βρεθώ πάνω σε μια σκηνή, θα βρεθώ. Αν είναι να μην βρεθώ, δεν θα βρεθώ. Αν είναι να σας συναντήσω εκεί, θα σας συναντήσω εκεί. Αν είναι να μην σας συναντήσω εκεί, δεν θα σας συναντήσω εκεί.

Η πορεία θα δείξει... Για όλα... Και για τα μεγάλα και για τα μικρά...

Αν συναντηθούμε εκεί... θα σημαίνει πως, στραβά, κουτσά, δειλά, άτσαλα, κατάφερα να
ολοκληρώσω το ανολοκλήρωτο...

Αν δεν συναντηθούμε εκεί... θα συναντηθούμε αλλού... Στους δρόμους και στις πλατείες... και αυτή είναι η σημαντικότερη σκηνή... και αυτό είναι το σημαντικότερο έργο... η ζωή μας...

Ο τρόπος της ζωής μας...

Θα είμαι εκεί.

Είθε να συναντηθούμε εκεί...

Σε έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής...

Η αλήθεια (ένα μήνα μετά)

(αν δεν έχει καταστραφεί ο κόσμος)

Θα δοκιμάσω να φτάσω μέχρι το τέλος αυτό που ξεκίνησα.

Θα προσπαθήσω να ολοκληρώσω την παράστασή μου.

Είναι άδικο.

Είναι άδικο να μην φτάσω μέχρι το τέλος.

Δεν μπορώ και δεν θέλω να φύγω με το βάρος του ανολοκλήρωτου.

Και η αλήθεια είναι πως είμαι καταδικασμένη να φύγω με το βάρος του ανολοκλήρωτου. Γιατί ακόμα κι αν καταφέρω να ολοκληρώσω αυτήν την μία ιδέα υπάρχουν άλλες εννέα, τουλάχιστον, που θρηνούν. Το πιθανότερο δεν θα ανέβουν ποτέ στην σκηνή.

(Ο μισός μου εαυτός θρηνεί για όσα δεν έγιναν και ο άλλος μισός για όσα δεν θα γίνουν...)

Θα δοκιμάσω να φτάσω μέχρι το τέλος αυτό που ξεκίνησα.

Θα προσπαθήσω να ολοκληρώσω την παράστασή μου.

Η αλήθεια (από τότε στο τώρα)

Έχω να ανέβω στην σκηνή πάνω από δύο χρόνια... Αυτό γεννάει ανασφάλειες και φόβους που δεν υπήρχαν πριν. Φυσικά, τότε υπήρχαν άλλα προβλήματα που δεν γίνεται να αναλύσω εδώ και τα οποία με έφτασαν σε αυτό το - αδιανόητο για εμένα - σημείο του να πω «Στοπ» και «Ως εδώ». Ήταν αδύνατο να συνεχίσω.

Τι άλλαξε από τότε στο τώρα;

Τίποτα.

Ίσως τώρα να είναι ακόμα χειρότερες οι συνολικές συνθήκες.

Μας πάτησαν όλους κάτω. Με όλους τους τρόπους και από όλες τις απόψεις. Οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά. Από το κακό στο χειρότερο.

Την τελευταία εβδομάδα όμως, ευτυχώς, άρχισε κάτι να γίνεται... κάτι να κινείται...

Οι άνθρωποι άρχισαν να αντιδρούν...

Όλος ο κόσμος είναι έτοιμος να εκραγεί.

Στους δρόμους υπάρχουν οι απογοητευμένοι και οι αγανακτισμένοι. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη κατηγορία. Α! Υπάρχει! Ο σύνδυασμός τους. Οι απογοητευμένοι αγανακτισμένοι και οι αγανακτισμένοι απογοητευμένοι. Στους δρόμους είναι και αυτοί...

Ανάμεσά τους κι εγώ.

Όλα αυτά με κάνουν να νιώθω μικρή. Και κάνουν την τέχνη μου να μοιάζει άσκοπη και αδύναμη. Μέσα μου κυριαρχεί ο φόβος. Έξω μου κυριαρχεί το χάος. Δεν θα επέλεγα να κάνω μια παράσταση τώρα. Όχι μόνο γιατί δεν έχω διάθεση αλλά γιατί δεν βρίσκω νόημα...

Βρίσκω περισσότερο νόημα στο να βρίσκομαι κάθε μέρα εκεί που οφείλω να βρίσκομαι παρά στο οτιδήποτε άλλο...

Ξέρω πολύ καλά ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης μέσα σε όλα αυτά. Ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της. Ποιος οφείλει να είναι ο ρόλος της.

Και η αλήθεια είναι ότι αν επέλεγα να κάνω μια παράσταση τώρα θα ήταν μια άλλου τύπου παράσταση... Εκείνη η παράσταση μπορεί και να είχε και κάποιο νόημα. Ή έστω κάποιο ίχνος νοήματος. Θα ήταν, όμως, μια άλλη παράσταση...

Αν και πάντα πίστευα ότι η δική μου «επανάσταση» και η δική μου τοποθέτηση πάνω στα πράγματα γίνεται μέσα από την τέχνη μου είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι κάτι άλλο με εκφράζει περισσότερο. Και είναι αυτό που ήδη είπα...

Το να βρίσκομαι εκεί.

Μαζί με όλους τους άλλους που βρίσκονται εκεί.

Η αλήθεια (δύο χρόνια πριν)

Παύση.

Η αλήθεια (ένα χρόνο πριν)

Μέσα σε μία αίθουσα, μόνη μου, να προσπαθώ να βρω την αλήθεια μου...

Ήθελα να κάνω μία παράσταση μόνο με αυτό: Με την δική μου αλήθεια.

Πόσες μάτταιες προσπάθειες, πόσες ανολοκλήρωτες ιδέες, πόσες χαμένες εμπνευσμένες στιγμές μέσα στο ποικιλόμορφο χάος;

Πώς να ξεχωρίσω τι αξίζει και τι όχι;

Πώς να καταλάβω τι έχει ενδιαφέρον και τι όχι;

Κάθε ιδέα να αξίζει μα καμία να μην ξεχωρίζει.

Τίποτα να μην με ικανοποιεί. Γιατί; Γιατί τίποτα δεν το ένιωθα αρκετό.

Πόσες φορές ρώτησα τον εαυτό μου «Ποια είναι η αλήθεια μου;», Πόσες φορές μου ζήτησα να ψάξω να την βρω και να την εκφράσω; Πόσο τίμιες ήταν οι προσπάθειές μου;

Νόμιζα πως ο μόνος τρόπος να (ξανα)βρω την αλήθεια μου ήταν να με κλείσω σε μια αίθουσα. Εκεί βρίσκεσαι πάλι μόνος σου, εσύ και το αντικείμενό σου. Εκεί αρχίζεις να απομακρύνεσαι από την χυδαιότητα του επαγγέλματος και έρχεσαι σε επαφή ξανά με αυτό που πραγματικά αγαπάς να κάνεις. Εκεί βρίσκεις ξανά την αλήθεια σου, όποια κι αν είναι αυτή, σου αρέσει, δεν σου αρέσει.

Και, ξαφνικά, ανακάλυψα πως δεν έχω αλήθεια. Μου έκλεψαν την αλήθεια μου σε σχέση με τους ανθρώπους, με την ζωή, με την σκηνή και, κυρίως, με την τέχνη μου... Και αυτή ήταν η μοναδική αλήθεια που νόμιζα πως δεν κινδυνεύω να μου κλέψουν. Την σχέση μου με την τέχνη μου. Την αλήθεια αυτής της σχέσης.

Ακόμα και κλεισμένη μέσα σε μία αίθουσα, μόνη μου, εγώ με εμένα, δεν μπορούσα να με βρω.

Το μόνο που είχε απομείνει ήταν δύο μορφές (ψευτο;) αλήθειας.

Ή θα καθόμουν στο κέντρο μιας σκηνής και θα άρχιζα να ουρλιάζω ή θα μαζευόμουν στην γωνία μιας σκηνής και θα άρχιζα να κλαίω.

Δεν υπήρχε τίποτα άλλο...

Προσωπικά, δεν νομίζω πως έχει καλλιτεχνικό ενδιαφέρον ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ίσως να έχει για μερικά δευτερόλεπτα ή λεπτά... αλλά όχι για ώρες... και εγώ θα μπορούσα να το κάνω για ώρες... Γιατί αυτό ήταν αυτό που επικρατούσε μέσα μου...

(Και μακάρι να μπορούσα να πω πως αυτό δεν ισχύει και στην αλήθεια του τώρα μου...).

Η αλήθεια (δύο μήνες πριν)

Θα δοκιμάσω μέσα σε 60 μέρες να δημιουργήσω 60 λεπτά. Κανονικά σε 2 μήνες ακριβώς από σήμερα θα έχω έτοιμη μια σόλο παράσταση της μίας ώρας. Πόσο δύσκολο άραγε είναι να φτιάχνω ένα λεπτό την μέρα; Μόνο ένα λεπτό! Ένα μικρό, μικρούτσικο, λεπτάκι! Θα αφιερώνω ώρες προβών για να βγει ένα μικρό μικρούτσικο αληθινό λεπτάκι. Σε αυτό μόνο θα εστιάσω. Στην αλήθεια. Την παράσταση μου θα την ονομάσω «Χωρίς λόγια...» γιατί αυτό ακριβώς θα είναι χωρίς λόγια. Δεν θα έχει λέξεις. Δεν θα έχει λόγο. Θα έχει μόνο μουσική και κίνηση. Θα είναι μια σειρά από μικρές ιστορίες. Μπορώ να στηρίξω 60 λεπτά "σιωπής"; Θα δείξει. Δεν παίζω με τις ευκολίες μου. Δεν είμαι χορεύτρια και δεν ορίζω το σώμα μου με την ακρίβεια του χορευτή. Αυτό δεν είναι δικαιολογία είναι γεγονός. Αλλά με ενδιαφέρει να κάνω κίνηση την μουσική. Η βάση μου θα είναι η ίδια η μουσική. Οι διάφορες μουσικές που θα επιλέξω. Θα είναι μουσικές που αγαπάω και που έχω ακούσει άπειρες φορές σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μου. Και θα έχουν ένα κοινό στοιχείο. Όλες θα είναι μουσικές από ταινίες. Θα μπορούσε ο τίτλος της παράστασης να είναι και soundtrack stories αλλά νομίζω προτιμάω το «Χωρίς λόγια...».

Η παράστασή μου δεν θα είναι χοροθέατρο. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς είναι το χοροθέατρο. Και δεν έχω δει ούτε μία χοροθεατρική παράσταση που να μου άρεσε. Υπάρχει ένα χοροθέατρο στο μυαλό μου αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτά που έχω δει και, κυρίως, με αυτά που έχω αισθανθεί παρακολουθώντας «χοροθεατρικές» παραστάσεις.

Η παράσταση μου δεν θα είναι παντομίμα. Έτσι κι αλλιώς, μπορεί θεωρητικά να έχω καταλάβει τι είναι η παντομίμα αλλά πρακτικά, πέρα του ότι δεν θα είχα τις γνώσεις να κάνω μια σωστή παράσταση παντομίμας και θα ήταν ύβρις απέναντι στους θεατές μου, έχω δει μόνο μία παράσταση παντομίμας που κατάφερε να με αγγίξει. Μόνο μία. Δεν είναι αρκετή για να με κάνει να θέλω να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο είδος.

Η παράστασή μου δεν θα είναι θέατρο της επινόησης. Κουράστηκα με αυτού του είδους τις παραστάσεις. Τις έζησα σαν θεατής, σαν ηθοποιός, σαν σκηνοθέτης... Εντάξει. Πρέπει να το παραδεχτώ. Ακόμα κι αυτό είναι διαφορετικό στο μυαλό μου από όπως συνηθίζεται να συμβαίνει. Δεν αντέχω άλλες μεταμοντέρνες ακατανόητες ιστορίες. Υπάρχει μέσα στο μυαλό μου μια άλλη εκδοχή του συγκεκριμένου είδους αλλά πρέπει να βρω τρόπο να το κάνω πράξη για να αποδείξω ότι γίνεται και διαφορετικά. Για την ώρα, προτιμάω να το αφήσω στην άκρη μέχρι ίσως να επιλέξω να ξανασχοληθώ μαζί του.

Τι θα είναι η παράστασή μου;

Όχι χορός.

Όχι υποκριτική.

Όχι σωματικό θέατρο.

Όχι κλασικό ή σύγχρονο θέατρο.

Όχι το ένα, όχι το άλλο.

Δεν ξέρω τι θα είναι. Ξέρω τι δεν θα είναι. Είναι κι αυτό μια αρχή!

Θα έχει στοιχεία από ό, τι έχω μάθει... Αυτό είναι λογικό. Ό, τι έχω μέσα μου θα το χρησιμοποιήσω. Αυτό θα είναι το υλικό μου.

Ο μόνος μου στόχος είναι η Αλήθεια.

Να πειραματιστώ για να δημιουργήσω μια συρραφή αληθινών στιγμών.

Η παράστασή μου... θα είναι αυτό που είναι...

Και εγώ θα δοκιμάσω απλά... να είμαι αυτή που είμαι...

Η αλήθεια (ένα μήνα πριν)

Η αλήθεια είναι πως δεν θα καταφέρω να φτάσω στο σημείο που θα ήθελα να φτάσω. Όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα είναι γεγονός πως θα αποτύχω. Θέλω να βρω την αλήθεια της κίνησης και την ουσία της μουσικής... και όσο κι αν προσπαθώ δεν νιώθω πως καταφέρνω να φτάσω ούτε στην αλήθεια ούτε στην ουσία...

Η αλήθεια (τώρα)

Η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερα να φτάσω στο σημείο που θα ήθελα να φτάσω. Όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα είναι γεγονός πως απέτυχα. Ήθελα να βρω την αλήθεια της κίνησης και την ουσία της μουσικής... και όσο κι αν προσπάθησα δεν νιώθω πως κατάφερα να φτάσω ούτε στην αλήθεια ούτε στην ουσία...

Η αλήθεια και η αλήθεια μου

Πότε, πού, πώς μπορεί να βιώσει κανείς την αλήθεια;

Πότε, πού, πώς μπορώ να βιώσω εγώ την αλήθεια μου;

Τι κάνει μια κίνηση να είναι αληθινή;

Τι κάνει μια έκφραση να είναι αληθινή;

Τι είναι αυτό που κάνει την αλήθεια να ξεχωρίζει από το ψέμα;

Τι είναι αυτό που κάνει το ψέμα να ξεχωρίζει από την αλήθεια;

Πώς μπορώ να γίνω αληθινή;

Πώς μπορώ να είμαι αληθινή;

Πώς αλλάζει η αλήθεια μέσα στο χρόνο;

Η αλήθεια μου

Ποια είναι η αλήθεια μου;

Πού μπορώ να βρω την αλήθεια μου;

Πότε μπορώ να την νιώσω;

Πώς μπορώ να την εκφράσω;

Η αλήθεια

Ποια είναι η αλήθεια;

Πού μπορεί να την βρει κανείς;

Πότε μπορεί να την νιώσει;

Πώς μπορεί να την εκφράσει;

Χωρίς λόγια...

Δεν υπάρχουν λέξεις για εμένα.

Ό, τι ήταν να πω το είπα.

Στέρεψα από λέξεις. Στέρεψα από γράμματα.

Δεν υπάρχουν λέξεις.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι για εμένα.

Ό, τι ήταν να γνωρίσω το γνώρισα.

Στέρεψα από σχέσεις. Στέρεψα από νοήματα.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι.

Δεν υπάρχουν φράσεις που να μπορώ να πω.

Δεν υπάρχουν κείμενα που να μπορούν να με εκφράσουν.

Δεν υπάρχουν αισθήματα που να μπορούν να με εκφράσουν.

Δεν υπάρχουν φράσεις που να μπορώ να πω.

Χωρίς λόγια...

Χωρίς λόγια....

Συνεχίζω...

Δεν υπάρχει σκηνή για εμένα.

Ό, τι ήταν να παίξω το έπαιξα.

Στέρεψα από έμπνευση. Στέρεψα από ταλέντο.

Δεν υπάρχει σκηνή.

Δεν υπάρχει ζωή για εμένα.

Ό, τι ήταν να ζήσω το έζησα.

Στέρεψα από όνειρα. Στέρεψα από δύναμη.

Δεν υπάρχει ζωή.

Δεν υπάρχουν φράσεις που να μπορώ να πω.

Δεν υπάρχουν ρόλοι που να μπορούν να με εκφράσουν.

Δεν υπάρχουν καταστάσεις που να μπορούν να με εκφράσουν.

Δεν υπάρχουν φράσεις που να μπορώ να πω.

Χωρίς λόγια...

Χωρίς λόγια...

Συνεχίζω...

Δεν υπάρχει τίποτα για εμένα.

Ό, τι ήταν να πω το είπα.

Ό, τι ήταν να γνωρίσω το γνώρισα.

Ό, τι ήταν να παίξω το έπαιξα.

Ό, τι ήταν να ζήσω το έζησα.

Ό, τι ήταν να κάνω το έκανα.

Ό, τι ήταν να νιώσω το ένιωσα.

Και ό, τι ήταν να γίνω...

Ό, τι ήταν να γίνω...

Έγινα.

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Ό, τι ήταν να πω το είπα.

Ό, τι ήταν να γνωρίσω το γνώρισα.

Ό, τι ήταν να παίξω το έπαιξα.

Ό, τι ήταν να ζήσω το έζησα.

Ό, τι ήταν να κάνω το έκανα.

Ό, τι ήταν να νιώσω το ένιωσα.

Και ό, τι ήταν να γίνω...

Ό, τι ήταν να γίνω...

Το έχασα.

Χωρίς λόγια...

Χωρίς...

Χωρίς λόγια...

Συνεχίζω...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς...

Χωρίς λόγια...

Συνεχίζω...

Μόνο αυτό δεν έχασα...

Μόνο αυτό δεν ξέχασα...

Το μόνο που έμεινε...

Το μόνο που μου απέμεινε...

Η μουσική...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς...

Χωρίς λόγια...

Συνεχίζει...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς λόγια...

Συνεχίζει...