Κοιτάζω το βίντεο της παράστασης της Παρασκευής... 12 Αυγούστου 2011... (14 Παρασκευές μετά) ...
Μου είναι πολύ δύσκολο.
Πρώτα από όλα αναγνωρίζω όλες τις τεχνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει το σώμα μου. Αλλιώς είναι η εικόνα που έχω στο μυαλό μου κι αλλιώς είναι το αποτέλεσμα. Άλλοτε πιο κοντά και άλλοτε πιο μακρυά αλλά, σχεδόν, πάντα διαφορετικό...
Υπάρχουν και εκείνες οι ελάχιστες στιγμές όπου αυτό που έχω στο μυαλό μου ταυτίζεται με την εικόνα που βγαίνει προς τα έξω. Αλλά είναι λίγες αυτές οι στιγμές. Σπάνιες και πολύτιμες. Για αυτές τις στιγμές ζω. Είναι οι στιγμές που αγγίζουν το τέλειο. Οι στιγμές που υπάρχουν ίδιες στο μυαλό μου και στην πραγματικότητα. Όλες οι υπόλοιπες είναι «σχεδόν». Και αυτό το «σχεδόν» με βασανίζει και με ταλαιπωρεί. Το «καθόλου» με βασανίζει, φυσικά, ακόμα περισσότερο...
Παρόλα αυτά, το κοινό δεν μπορεί να γνωρίζει ποιος είναι ο αρχικός μου στόχος, οπότε δεν νομίζω να απογοητεύεται τόσο όσο εγώ. Απλά μπορεί να νιώθει, κάποιες στιγμές, ότι κάτι δεν του ταιριάζει ή δεν του αρέσει αλλά τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να καταλάβει το γιατί. Εγώ ξέρω το γιατί. Αυτή είναι η διαφορά. Πίσω από κάθε εικόνα ξέρω τι φταίει. Μπορεί π.χ. να ευθύνεται ο ρυθμός ή η επανάληψη ή ή μια συγκεκριμένη επιλογή μου (που δεν λειτούργησε όπως θα περίμενα να λειτουργήσει) ή η αδυναμία της εκτέλεσης (το πώς εγώ δηλαδή εκτελώ αυτό που έχω στο μυαλό μου). Αλλά καταλαβαίνω τι φταίει και μετά αρχίζω να σκέφτομαι πώς μπορεί να διορθωθεί. Και, πολλές φορές, μπορεί ενώ γνωρίζω τι φταίει να μην μπορώ να το διορθώσω. (Μου λείπει η τεχνική. Μια τεχνική που χρόνια ονειρευόμουν να αποχτήσω αλλά δεν τα κατάφερα...)...
Εγώ συγκρίνω εμένα με εμένα. Έχω τον ιδανικό εαυτό μου και τον πραγματικό εαυτό μου. Συγκρίνω την ιδανική παράστασή μου με την πραγματική. Και εγώ είμαι το θύμα αυτής της παράλογης σύγκρισης. Είμαι αυστηρός κριτής και δεν με αφήνω σε ησυχία.
Έτσι είμαι στις πρόβες, έτσι είμαι στις παραστάσεις, έτσι είμαι και τώρα που παρακολουθώ τις παραστάσεις μου σαν μη αντικειμενικός θεατής...
Βέβαια, υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως μια βιντεοσκοπημένη παράσταση δεν είναι ποτέ ίδια όπως είναι «ζωντανή». Αυτός εξάλλου ήταν και ένας από τους λόγους που επέλεγα να μην παρακολουθώ ποτέ βιντεοσκοπημένες τις παραστάσεις μου. Δεν ήμουν σίγουρη πως αυτό που θα έβλεπα θα ήταν αυτό που πραγματικά ήταν.
Αλλά τώρα δεν γίνεται. Είμαι υποχρεωμένη να με δω. Είμαι στο σημείο που πρέπει να φτιαχτούν κάποια βιντεάκια και πρέπει να βάλω στην άκρη τις ανασφάλειές μου μαζί με την τελειομανία μου, να προσπαθήσω να βγω έξω από εμένα, να παρατηρήσω με τα μάτια κάποιου άλλου τον εαυτό μου, να επιλέξω ένα μέρος του υλικού και να ασχοληθώ μαζί του. Πόσο δύσκολο μου είναι αυτό! Πόσο πολύ δύσκολο!!!
Ίσως τελικά να λέμε ζωντανή παράσταση επειδή όταν δεν είναι ζωντανή είναι πεθαμένη... Δεν είμαι σίγουρη πως αυτό που βλέπω είναι αυτό που πραγματικά είναι. Δεν είναι αυτή η πραγματική εικόνα... Είναι ένα μέρος της εικόνας... ή είναι μια υποψία για το ποια είναι η εικόνα... αλλά δεν είναι η πραγματική εικόνα... Απλά παίρνεις μια γεύση... ίσως... πιο αληθινή από αυτήν του μυαλού σου... αλλά και πάλι είναι μόνο μια γεύση...
Για μια ακόμα φορά, είμαι μόνη μου απέναντι στον εαυτό μου. Να με κοιτάζω, να με κρίνω, να με διορθώνω, να με εκνευρίζω, να με στενοχωρώ, να με απογοητεύω αλλά αν θέλω να είμαι δίκαια απέναντί μου, και να με αγγίζω, να με συγκινώ, να με προβληματίζω, να με μαθαίνω, να με οδηγώ σε δρόμους γεμάτους συναισθήματα και σκέψεις...
Και, χωρίς να το καταλάβω, αρχίζω να νιώθω περήφανη για εμένα...
Και σκέφτομαι πως δεν πειράζει... δεν πειράζει αν δεν έχω την τέλεια τεχνική... δεν πειράζει αν δεν έγιναν όλα όπως θα ήθελα να γίνουν... δεν πειράζει αν δεν έγινα αυτό που ήθελα να γίνω... (εξάλλου δεν έχω ιδέα τι θα καταφέρω να κάνω στο μέλλον, μπορεί κάποια στιγμή αργότερα να φτάσω εκεί που επιθυμώ)... δεν πειράζει αν το αποτέλεσμα είναι έτσι κι όχι αλλιώς... δεν πειράζει... ό, τι κι αν έγινε... δεν πειράζει... Είμαι εδώ και ακόμα προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ... Με το χαοτικό μυαλό μου και την λιγοστή δύναμή μου... Συνεχίζω να αγωνίζομαι... Συνεχίζω να προσπαθώ... Συνεχίζω να δοκιμάζω... Και συνεχίζω να ασχολούμαι με την τέχνη μου... Κάτι που δεν είναι δεδομένο... δεν είναι αυτονόητο... Και συνεχίζω να ελπίζω... Κάτι που δεν ίσχυε πριν λίγους μήνες... Και συνεχίζω να ονειρεύομαι... Κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο στο σήμερα... Ονειρεύομαι πως κάποτε θα τα κατάφερω να δημιουργώ έχοντας καλύτερες συνθήκες γύρω μου... και γιατί όχι και μέσα μου...
Τότε, ξαφνικά,αρχίζω να με βλέπω στο σύνολο μου, έτσι όπως είμαι...
Ζωντανή, βιντεοσκοπημένη, στην πραγματικότητα, στην εικόνα του παρελθόντος απέναντί μου, στην εικόνα του παρόντος μέσα στο τώρα μου, στην εικόνα του μέλλοντος μέσα στο μυαλό μου. Και όλες οι εικόνες ενώνονται. Αυτό που ήμουν, αυτό που είμαι, αυτό που θα είμαι, αυτό που ήθελα να γίνω, αυτό που θέλω να γίνω, αυτό που θα γίνω.
Και...
Με αποδέχομαι.
Και...
Με αγαπώ.
Δεν είμαι σίγουρη πως αυτό που βλέπω είναι αυτό που πραγματικά είναι. Μπορεί να μην είναι αυτή η πραγματική εικόνα... Μπορεί να είναι ένα μέρος της εικόνας... ή να είναι μια υποψία για το ποια είναι η εικόνα... Ναι, μπορεί να μην είναι η πραγματική εικόνα... Αλλά παίρνω μια γεύση... ίσως... πιο αληθινή... και από αυτήν της παράστασής μου και από αυτήν του μυαλού μου...
Μια αληθινή γεύση του εαυτού μου...
